Yalda Alaei 📖

هفته دیگه توی ساحل لم دادیم توی بغل هم آفتاب روی تن و بوی دریا توی هوا. در تابستان پر از سوگواری، عشق هم بود. شادی کنار غم بود. اشک کنار خنده بود. چون c’est la vie

منطق وارد شده به قلب خاطرنشان می کنه یاد بگیر پرونده‌ها رو ببندی و یا از آدمهایی که الفبای دوستی نمی دونند دور شی. یاد بگیر که هی این سوگ رو تکرار نکنی. کو گوش شنوا؟

آدم باید با قلبی که می شکنه از دوستی که بلد نیست رفیق باشه، چه کنه؟ آدمیزاد با قلبی که رفیقش رو دوست داره و سختشه بخاطر بی معرفتیش باهاش خداحافظی کنه چکار کنه؟ آدم با قلبی که منطق حالیش نیست چه کنه.

آقای کوندرا، چه خوب که به دنیا اومدید و چه خوب که نود و اندی سال وقت داشتید و چه خوب که نوشتید و زندگی هزاران نفر رو تحت تاثیر قرار دادید. چه خوب که ترزا و و توما و سابینا رو خلق کردید.

از کنسرت خانم شارلوت بعد از بیست دقیقه زدیم بیرون. شبیه راس و جویی و‌چندلر بودیم وقتی فهمیدند سنشون بالا رفته و صدای کلاب اذیتشون می کنه. فهمیدیم تکنو جواب ما نیست. خوشحال بودیم برای جماعت شاد و های و رقصانی که تکنو جوابشون بود. رفتیم بگردیم ببینیم کلید قلب ما کجاست. یافتیمش. در فلافل فروشی کوچک در کادیکوی. با خیارشور، کاهو، کلم و حمص.

بلیط سفر که می خری یه هیجانی میاد به روزهات. شبیه وقتی می‌دونی فردا کتلت داری توی یخچال.

توی کتاب نوشته: واقعیت اهمیت دارد چرا که تنها چیزی است که می‌تواند رضایت ما را فراهم آورد. در ابتدا وسوسه می شویم که در دنیای تخیلی زندگی کنیم، که در ذهن‌هایمان زندگی کنیم اما تنها رضایت‌مندی‌های ممکن، رضایت‌مندی‌های موجود در واقعیت‌اند.

یادم باشه صبحی که thread دار‌ شدم، از خواب بیدار شده بودم و خواب دیده بودم صدتا ماهی کوچیک توی ساحل کوچوک‌یلی برام آواز خونده بودند که: Bağdat'ı iki gözüm kapalı bulabilirim…